reminstal,usługi remontowo budowlane,brukarstwo,ocieplenia,instalacje

jak uniknąć błędów-ocieplenie bez spoin

Ten sposb przyklejania płyt izolacyjnych do ściany budzi wiele kontrowersji wśród wykonawców. Ich zdaniem metoda plackowo-pasmowa nie sprawdza się na ścianach, które mają znaczne krzywizny. Przypomnijmy jednak, że zgodnie z instrukcją Instytutu Techniki Budowlanej i zaleceniami producentów przed montażem systemu wykonawca powinien sprawdzić (i ewentualnie poprawić) równość podłoża. Metoda plackowo-pasmowa zaś pozwala nam na sztywne zamocowanie płyt izolacyjnych. Dzięki temu kolejne prace związane z montażem BSO będą wykonywane na stabilnych, dobrze zamocowanych płytach izolacyjnych. Płyty z wełny mineralnej lamelowej (o układzie włókien prostopadłym do podłoża) powinny być przyklejane do ściany metodą grzebieniową, czyli w taki sposób, aby pod całą powierzchnią płyty znalazł się klej. Przyklejanie materiału izolacyjnego do ściany stanowi bardzo ważną czynność. Należy pamiętać, że połączenie klejowe jest zamocowaniem zasadniczym, łączniki mechaniczne pełnią zaś jedynie funkcję pomocniczą - w niektórych systemach (z wełną mineralną lamelową lub płytami styropianowymi) w ogóle nie są potrzebne do pewnych wysokości (dla wełny - około 20 m, dla styropianu - 12 m). Konieczność ewentualnego zamocowania ocieplenia łącznikami mechanicznymi powinien uwzględniać projekt techniczny. Projektant powinien podać w nim liczbę oraz rodzaj kołków: zależy to od rodzaju materiału, z którego wykonana jest ściana, rodzaju materiału izolacyjnego, stanu podłoża oraz wysokości budynku. Łączniki mechaniczne można montować dopiero po pełnym związaniu kleju mocującego - w przeciwnym razie wibracje od wiertarek, którymi robi się otwory pod łączniki, mogą spowodować znaczne osłabienie wiązania klejowego (Zobacz zdjęcie). Płyty izolacyjne należy montować na styk, tak aby pomiędzy nimi nie było szczelin. Jeśli jednak szczeliny takie powstaną, uzupełnia się je: materiałem, z którego wykonywane jest ocieplenie budynku - jeśli szczelina ma powyżej 3 mm; pianką o niskim stopniu rozprężenia - jeśli szczeliny są mniejsze od 3 mm. Szczelin pomiędzy płytami nie można uzupełniać klejem, gdyż takie wypełnienie będzie stanowiło mostek termiczny. W okolicy otworów okiennych lub drzwiowych ocieplenie należy układać tak, żeby spoiny na styku płyt izolacyjnych nie pokrywały się z krawędziami otworów. Naroża powinno się tam wykańczać "L-kami" wyciętymi z materiału, którym ociepla się budynek. Jeśli spoiny pomiędzy płytami będą pokrywały się z krawędziami otworów okiennych bądź drzwiowych, w miejscach tych mogłyby powstać pęknięcia - występują tam bowiem największe naprężenia. Stąd wynika zalecenie wykonywania ich z pełnego materiału. Kolej na zbrojenie Do wykonywania warstwy zbrojącej można przystąpić dopiero po pełnym związaniu kleju mocującego (nie wcześniej niż 24 godziny od montażu termoizolacji) oraz po ewentualnym dodatkowym zamocowaniu ocieplenia łącznikami mechanicznymi. Robi się ją z siatki zbrojącej oraz kleju szpachlowego - materiały te wchodzą w skład systemu. Klej nakładamy pacami zębatymi o wysokości zęba 6 mm. Następnie w świeżo nałożony klej wtapia się siatkę (Zobacz zdjęcie). Siatkę układa się pasami, w kierunku z góry na dół. Musi ona być całkowicie zatopiona w kleju, a powstała w ten sposób warstwa zbrojąca powinna mieć grubość nie mniejszą niż 3 mm. Niektórzy producenci systemów fasadowych mają w swojej ofercie kleje grubowarstwowe, które - dzięki wprowadzeniu do receptury grubszych kruszyw - znacznie ułatwiają wykonanie warstwy szpachlowej o grubości 3 mm. Kruszywa o większym uziarnieniu pełnią tutaj dodatkowo funkcję podkładek dystansowych oddzielających siatkę zbrojącą od warstwy ocieplenia - dzięki temu siatka znajduje się zawsze w środkowej warstwie kleju. Kolejne pasy siatki układa się, stosując 10-centymetrowe zakłady. W niektórych fragmentach elewacji potrzebne jest wtopienie dodatkowych warstw siatki - takim miejscem jest m.in. strefa parteru (do ok. 3 m od poziomu gruntu), szczególnie narażona na uszkodzenia mechaniczne. Tu - przed położeniem właściwej warstwy siatki - w klej szpachlowy wtapia się poziome pasy siatki, układane bez zakładów. Dopiero na tak przygotowanym podłożu należy układać właściwe zbrojenie. Miejscami szczególnymi są również naroża otworów okiennych i drzwiowych. Tutaj przed przyklejeniem właściwej warstwy siatki powinny zostać przyklejone siatki diagonalne. Są to paski siatki o wymiarach 20×30cm, które wtapia się pod kątem 45 stopni. Warto podkreślić, że wykonawca powinien przystąpić do wykonania właściwego zbrojenia dopiero po odebraniu przez inspektora nadzoru prawidłowo zazbrojonych miejsc szczególnych. Właściwe wykonanie warstwy zbrojącej ma bardzo duże znaczenie - to siatka przejmie bowiem w gotowej elewacji wszystkie naprężenia, jakie się na niej pojawią. Jeśli spodziewamy się wystąpienia na elewacji ponadstandardowych naprężeń, na przykład z powodu zastosowania intensywnych kolorów na dużych płaszczyznach, należałoby rozważyć zastosowanie mocniejszej siatki lub nawet ułożenie jej w dwóch warstwach. Zastosowanie taniej siatki bądź wadliwe jej ułożenie może stać się w przyszłości przyczyną licznych spękań. Spękania natomiast - penetrowane przez wodę opadową, która w okresie obniżonych temperatur zamarza i zwiększa swoją objętość - szybko staną się przyczyną miejscowych odspojeń tynku. A od takich właśnie miejscowych uszkodzeń zaczyna się stopniowa degradacja elewacji wykończonej w systemie BSO. Grunt i tynk Po wykonaniu warstwy zbrojącej i pełnym jej wyschnięciu (minimum po 24 godzinach) przystępujemy do gruntowania. Jeśli wybraliśmy cienkowarstwowy tynk o strukturze baranka, środek gruntujący powinien mieć kolor biały lub być bezbarwny. Jeśli natomiast tynk ma mieć strukturę drapaną, to do gruntowania zaleca się użyć środka, którego kolor będzie odpowiadał kolorowi elewacji. Tynk nakłada się metalową pacą (Zobacz zdjęcie)., a następnie niezwłocznie zaciera pacą z twardego tworzywa sztucznego. Ważne jest, aby na rusztowaniu była wystarczająca liczba pracowników i aby zdążyli oni w odpowiednim czasie zatrzeć wcześniej ułożony tynk. Jeśli nie zrobi się tego w czasie otwartego schnięcia, tynk zacznie wiązać, a wtedy prawidłowe jego zatarcie nie będzie już możliwe. Podczas tynkowania szczególną uwagę należy zwrócić na warunki pogodowe. Im wyższa temperatura i silniejszy wiatr, tym szybciej będzie schła wyprawa elewacyjna. Prac nie można prowadzić w pełnym słońcu (dobrzy fachowcy kierują się zasadą "gonić słońce lub uciekać przed nim"). Tynk zacierany w pełnym słońcu wiązałby bowiem tak szybko, że nie będzie możliwe jego prawidłowe zatarcie. Poza tym jego ostateczne parametry byłyby w znacznym stopniu osłabione. Szybkie odparowanie wody z wypraw cienkowarstwowych powoduje bowiem powstanie rys skurczowych i przebarwień oraz zwiększa ich kruchość.

zródło: http://www.ladnydom.pl

Reminstal | tel: 668-732-448, 664-041-134 | 42-500, Bedzin, ul. Blawatków 23 TERYTORIUM USŁUG: Katowice Sosnowiec Dąbrowa górnicza Bytom Piekary śląskie Jaworzno Mysłowice